Onze Gemeente

“Zalig de man, die in verzoeking volhardt, want, wanneer hij de proef heeft doorstaan, zal hij de kroon van het leven ontvangen, die Hij beloofd heeft aan wie Hem liefhebben.”  (Jac. 1:12)

Voor deze maand werd ik bepaald bij ‘volharding’. Daar wordt veel over geschreven in de Bijbel.

Zoals we eerder al in de prediking gehoord hebben, dreigt het gevaar voor een christen om in een sleur te raken. In een soort van automatisme. We hebben het idee dat alles hetzelfde is en blijft. In je privéleven, op je werk, in de gemeente. Bovendien staat er druk op ons van allerlei kanten. We willen er immers zijn voor anderen. We willen dat het onze geliefden goed gaat. We willen ook niet dat anderen teleurgesteld zijn of raken in ons. Onze echtgenoot, onze collega’s, onze kinderen of ouders of andere geliefde familieleden, onze medegelovigen in de gemeente. Laat dan Jezus ons grote voorbeeld zijn, de Volharder die het tot het einde heeft volgehouden en Wiens laatste woorden waren: Het is volbracht. Als we in de Evangeliën lezen over zijn leven dan komen we er achter waar Hij die kracht en die volharding vandaan haalde.

 “En het geschiedde in die dagen, dat Hij naar het gebergte ging om te bidden en Hij bracht de nacht door in het gebed tot God.” En zo lezen we op vele plaatsen dat Jezus naar eenzame plaatsen ging om te bidden. En laten we opmerken, dat hoewel Hij God was en is en één van de Personen van de goddelijke Drie-eenheid, tot God bad.

Als mens op aarde bad Hij tot God en ook Hij leed in verzoekingen, waardoor Hij hun die verzocht worden (zijn kinderen) te hulp kan komen. Ja, er was een moment dat we er voor kozen om Jezus te gaan volgen. We waren verheugd, super blij en enthousiast. Dat enthousiasme kan in de loop van de tijd afzwakken. We hebben volharding nodig. En dat halen we uit het gebed als we stille tijd met God, onze hemelse Vader doorbrengen. We worden aangespoord om te volharden in gebed. De Bijbel spreekt over volharden in vrucht dragen, volharden in goed doen, volharden in de leer, bij het onderwijs van de apostelen en volharden in hoop en in gebed. Ook voor bidden geldt, dat we ons zelf daartoe moeten zetten. Het gaat niet vanzelf. Het ging bij Jezus ook niet vanzelf. Hij maakte een keuze om op gezette tijden in de stilte te gaan. Hij is ons grote voorbeeld. Als wij diezelfde keuze maken als Jezus om te volharden in gebed, zullen we kracht ontvangen en zal Jezus onze gebeden verhoren. Dus wees bemoedigd om te volharden. Spoor elkaar daarin aan.

Willem en Ingrid Duijn – Voorgangers LWG

Elke donderdagavond gebedssamenkomst met viering van heilig avondmaal in de bovenzaal van 19.30 u tot 21.00 uur. M.u.v. de dag van de busevangelisatie.